Izjava Denisa Berbića bila je odgovor na ranije tvrdnje Harisa Zahiragića u vezi s ratnom ulogom Tuzle i njenog političkog rukovodstva. Suština Berbićeve poruke je odbrana historijske uloge Tuzle kao grada koji je tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu ostao dosljedno opredijeljen za jedinstvenu, multietničku i međunarodno priznatu državu BiH.
Kada Berbić kaže da “da je Tuzla htjela autonomiju, o BiH danas ne bismo govorili”, on aludira na činjenicu da su u ranim godinama rata postojali snažni pritisci, ali i realne mogućnosti, da pojedine regije krenu putem autonomije ili posebnih političko-vojnih aranžmana. Tuzla je, za razliku od nekih drugih sredina, odbila takve ideje i ostala čvrsto u okviru institucija Republike Bosne i Hercegovine.
Time se Tuzla često ističe kao primjer grada koji:
- nije pristao na etničku podjelu vlasti,
- nije formirao paralelne ili separatističke strukture,
- zadržao je multietnički karakter vlasti i Armije RBiH,
- bio logistički i politički važan za opstanak državnih institucija.
Berbićeva reakcija može se čitati i kao kritika savremenih političkih narativa koji pokušavaju relativizirati ratne uloge gradova i političkih opcija, ili ih tumačiti kroz današnje stranačke sukobe. Njegova poruka je da se historijske činjenice ne bi trebale koristiti za dnevno-političke obračune, posebno kada je riječ o pitanjima opstanka države.
S druge strane, Zahiragićeve izjave dio javnosti doživljava kao pokušaj reinterpretacije ratne prošlosti kroz ideološku prizmu, što često izaziva oštre reakcije, naročito u Tuzli gdje je ratno naslijeđe i dalje snažan dio kolektivnog identiteta.
Ukratko, rasprava između Berbića i Zahiragića nije samo lični ili stranački sukob, nego dio šireg društvenog spora o tome ko ima pravo tumačiti ratnu historiju BiH i na koji način se ona koristi u današnjoj politici.
